Monday, January 26, 2015

ඔබ ඈත සඳ වී පායා......



හරුප පැහැය : ජයලත් මනෝරත්න
නාද පැහැය  : එච්.එම්.ජයවර්ධන

හඬ පැහැය : බණ්ඩාර අතාවුද


ඔබ ඈත සඳ වී පායා

මම මෑත තරුවක පිපිලා

මේ නිසල රැයේ

ලොව නිදනා

මා ඔබ, ඔබ මා ලඟ ඉන්නා



අප දුරින් දුරක වුව තනියේ

නෙත් සරින් පමණි හමු වූයේ

ඒ ඈත් බවිනි හද බඳුනේ

සෙනෙහසේ සොඳුරු බව පිරුනේ



මධු සඳ තරු අද හමුවීලා

සිටියද ඔබ මා ලංවිලා

ඒ දුරක එදා අප පිපිලා

තිබු සොඳුරු සෙනේ ගඟ සිඳිලා

අපේ හිතේ මොනව හරි දෙයක් ගැන ආදරයක් කැමැත්තක්  ඇතිවුනාම ඒක තමන්ටම ලබාගන්න පෙරුම් පුරනව. කොහොම හරි වෙහෙසිලා කවදා හරි ඒක තමන්ගෙම කරගන්නව කියන්නෙ ඒ අවශ්‍යතාවය සම්පූර්ණ වුනා කියන එකයි. හැබැයි ඒක තමන්ටම හිමිකරගන්න ඉස්සෙල්ල, ඒ ගැන තිබුනු ආදරය සෙනෙහස ඒක ලබා ගත්තට පස්සෙත් ඒ විදියටම තියනවද කියන එක ගැන ගැටළුවක් තියනව.

ඒබ්‍රහම් මස්ලෝ කියන මනෝ විශ්ලේෂකයා කියන විදියට නම් මිනිස්සු හැටියට  අපි අපේ අවශ්‍යතා ඉටුකරගන්න පිළිවෙලක් තියනව.එක පියවරක් තෘප්තිමත් උනහම තමයි ඊලඟ එකට යන්නෙ.ආදරය, සෙනෙහස වැටෙන්නෙ ඉහල පන්තියේ අවශ්‍යතා ගොන්නට. ඒ විදියට බලපුවහම මාස්ලෝ කියන විදියට තමන්ට ආදරය කරන කෙනා තමන්ට ලැබුනා කියන්නෙ ඒ අවශ්‍යතාවය සම්පූර්ණ වුනා කියන එකයි.ඊට පස්සෙ සොබාවයෙන්ම අපි කරන්නෙ ඊලඟ අවශ්‍යතාවය තෘප්තිමත් කරගන්න යන එක.ඔන්න ඊලඟ ගොන්නෙ තියෙන්නෙ අන්‍යයන්ගේ පිළිගැනීම, අගය කිරීම, ගරුත්වය වගේ දේවල්.  නිරන්තරයෙන් වටේ ඉන්න අයගෙන් අපි ඒවා ඉල්ලා හිටිනව. 

හැබැයි අපි හිතන ආකාරෙටම ඒ අයගෙන් ඒව නොලැබුනොත්........ ?

මේ වගේම කාරණයක් ජයලත් මනෝරත්න මහත්තයත් කියනව.

අපි අපිට හිමිවෙන්න කලින් දුරක ඉඳන් සෙනෙහස දක්වනව.සෙනේ ගංඟාව පිරිල ඉතිරිලා යනව.
ගතින් මොන තරම් දුර වුනත් සිතින් ළඟ බව දැනෙනව. 

හරියට, දුරක ඉඳගෙන ඇස් වලින් හමුවන තරුවයි සඳයි වගේ.

කොහොමහරි දෙන්නගෙ සැලැස්ම සම්පූර්ණ වෙනව.දැන් එක වහලක් යට ඉන්නව.හැබැයි දෙන්නට දෙන්න ඉල්ලන අගය කිරීම, ගරුත්වය වගේ දෙවල් නොලැබී යනව. එකිනෙකාගෙ අඩුපාඩු පේන්න පටන් ගන්නව.එතකොට......................?

එදා දුරක ඉන්නකොට  ගලාගිය සෙනේ ගංඟාව දැන් හිඳිල බව තේරෙනව.

ගතින් මොනතරම් ලංවුනත් සිතින් දුරක වගේ දැනෙනව.

හරියට, එකම රැයක පායපු තරුවයි සඳයි වගේ.

සින්දු ගොඩක් නොලියපු මනෝරත්න මහත්තයගෙ මේ සින්දුවෙන් අපිට මිනිස් සොබාවය ගැන මනෝ විද්‍යාත්මක විවරනයක් කරනව.

වෙන කාටවත් කරන්න බැරි තරමට, පදවල අරුතට ගැලපෙන විදියට කළකිරුනු , ඉච්චාභංග ස්වරයෙන් බණඩාර අතාවුද මහත්තය ගායනා කරනව.
                               
                                     කැමතිනම් සින්දුව බාගන්ට...............

Tuesday, October 28, 2014

සඳ එළිය ගඟක් වී......



හරුප පැහැය : මහාචාර්ය සුනිල් ආරියරත්න
නාද පැහැය  : සරත් දසනායක
හඬ පැහැය : නන්දා මාලනී


සඳ එළිය ගඟක් වී
මා නුවන් ඉවුරේ
හැපී පෙණ පිඩු නඟයි
අනේ අපි කවදාක පීනමුද ඒ ගඟේ

මල් සුවඳ රටක් වී
මා නුවන් සයුරේ
ඒ රටට අඬ ගසයි
අනේ අපි කවදාක
හිනැහෙමුද ඒ රටේ

කිරි සිහින සඳක් වී
මා නුවන් අඹරේ
සිනාසී අත වනයි
අනේ අපි කවදාක
ඇවිදිමුද ඒ සඳේ

අපි හැමෝටම හීන තියනව.අපි හැමෝම අපිටම කියල හදාගත්ත මනස් සෘෂ්ටින් (fantasy) තියනව.ඒව හරිම අපූරුයි ලස්සනයි.ඊලඟට අපි ඒ හීන, බලාපොරොත්තු බවට පත්කරගන්නව. ඊටත් පස්සෙ ඒව අද නැතත් හෙට හැබෑවෙයි කියල ජීවත් වෙනව.බොහොමයක් හීන, හීන විතරක්ම වෙනව.එහෙම දැන දැනත් අපි ඒව දකින්නට ආස කරනව.

මිනිස්සුන්ගෙ අද හැසිරීම තීරනය කරන්නෙ එයාලගේ අනාගතයයි කියල ඇල්ෆ්‍රඩ්  ඇඩ්ලර් කියන මනෝ විශ්ලේෂකයා කියල තියෙන්නෙ ඒ හින්ද වෙන්ට ඇති.

පාරෙ මග තොටේ විතරක් නෙමේ ගෙදර ඉන්න කොටත් අනාරක්ෂිත බව අපි හැමෝගෙම හිත් ඇතුලේ අවිඥ්ඥානිකව හැංගිලා තියනවා. ඒ මොනවත් හින්දා නෙමෙයි හොඳ අය වගේම නරක අයත් අපි අතරෙ ඉන්න නිසා. ඒ අය ඊලඟට මොකක් කරයිද කියල අපි දන්නෙ නැති නිසා.අන්න එහෙම නැතුව,

මේ අපි හැමෝම කවදාහරි දවසක යහපත් අය වෙනව නම්,

හැමෝම හැමෝටම ආදරය කරන දවසක් එනවා නම්,

හැමෝම හැමෝටම ප්‍රේම කරන දවසක් එනවා නම්,

හැමෝම හැමෝටම  හදවතින් සුබ පතන දවසක් එනවා නම්,

හඳ එළිය වගේ සිහිලැල් වෙනව නම්,

මල් වගේ හැමෝම සුවඳ විහිදයි නම්,

කිරිසිනා දෙන හැම දරුවෙක්ම මගේ කියල සිතන දිනක් එයි නම්...............;

මනුෂ්‍යත්වයට ආදරය කරන මිනිස්සු හැමදාම ඔය හීනය දකිනව.නන්දා මාලනී නෝනත් ඒ හීනය දකිනව.සුනිල් ආරියරත්න මහත්තය වචන වලට පෙරලපු ඒ හීනය බලන්න  වහගත්ත   ඇස් වලට, සරත් දසනායක මහත්තයගෙ නාද සිත්තම අඳුන් තවරනව.
සින්දුව පුරාවටව ඇඬවෙන අර වයලීනය, ඒ හීනය දිගේ යන්න අපිට ආරාධනය කරනව.

                                    
                                            කැමතිනම් සින්දුව මෙතනින් බාගන්ට .......

Wednesday, September 24, 2014

කොළොම් තොට නැත මහළු වී



හරුප පැහැය : ලුෂන් බුලත්සිංහල
නාද පැහැය  : ගුණදාස කපුගේ
හඬ පැහැය : ඩබ්.ඩී. අමරදේව

කොළොම් තොට නැත මහළු වී
අවන් හල නැත පැරණි වී
එදා හඳමයි අදත් යෞවනයේ
එහෙත් අප දෙන්නා
බලන් කැඩපත සොඳුරියේ

කුඹ ගසක් උඩ නැවතිලා - සිනා සලමින් සඳේ ඇයි සරදම්
බලන් කැඩපත සොඳුරියේ - පාට වත්සුනු දෙකොපුලෙන් පිසදා

පෙරුම්පුරමින් හමුවෙලා - උනුන් රහසින් බැන්ද ආදර පෙම්
බලන් කැඩපත සොඳුරියේ - කුමන අරුමද
නර කෙසක් නැගිලා

අපේ වයස වැඩෙන්න වැඩෙන්න සිතේ පරිවර්තන ක්‍රියාවලියකුත් සිද්ද වෙනවා. බුදුහාමුදුරුවො ඒක අපූරුවට දශක චක්‍රයෙන් පෙන්වලා තියනවා. ඒ කියන්නෙ අවුරුදු 20 සිට 30 දක්වා වූ වර්ණවත් භද්‍රයොවුන්වියට වර්ණ දශකයකියනවා. අවුරුදු 30 සිට 40 දක්වා වූ කායික මානසික ශක්තිය පිරි අවධියට බල දශකයකියනවා.ජවයෙන් පිරුනු මේ දශක දෙක තුල අපි කරන කියන දෙවල් බොහොම වේගවත්.ඒ හින්ද සමහරවිට මොනවද කලේ කියල තේරුම් ගන්නකොට පරක්කු වැඩියි වෙන්ට පුළුන්.අවුරුදු 40 න් පස්සෙ තමයි තමන් කරපු දේවල් ගැන මෙනෙහි වෙන්ට පටන් ගන්නෙ.මොකද ඒ කාලය වෙනකොට දූ දරුවො ලැබිල තමන් වටේ වගකිම් පිරෙන්න පටන් අරගෙන.තරුණ තරුණයො අතරෙ තමන්ට හිමිව තිබුනු තැන නැතිවෙන්ට පටන් අරගෙන.අයිය ,අක්ක වෙනුවට මාම, නැන්ද කියල තමන්ට අමතන්න පටන් අරගෙන.

ඔන්න දැන් මේ වෙච්ච දේ ගැන කල්පනා කරනව.සත්‍යය තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරනව.ටිකන් ටික ප්‍රඤ්ඤාව වැඩෙනව.ඒ හින්ද අවුරුදු 40 සිට 50 දක්වා වූ වඩාත් පරිණත බවින් යුතු මේ අවධියටප්‍රඤ්ඤා දශකයකියනවා.

මම මේ ඔක්කොම කිව්වෙ මේ සින්දුවෙ ඉන්න කෙනාටත් එහෙම දැනිල තියන බව කියන හින්ද.ඇත්තටම අවන් හල කියන්නෙ ගී පොතයි, මී විතයි විතරක් නෙමේ අවැසිනම් රත ලවන නෙතු පවා අලෙවි වන තැනක්. මේ කියන පෙම්වතුන් දෙන්නත් සැහෙන කාලයක ඉඳල අගනුවර එකම අවන්හලකදී හමුවෙනව.මේක කාලක් තිස්සෙ හොර රහසෙම සිද්ද වෙන ප්‍රේමනීය හමුවීමක් කියලත් කියනව.

කැඩපත ලඟ හැඩවෙන මෙයාලගෙ කාමරයට අපුරුවට පුන්සඳ පේනව.මේ හඳ දැන් නැවතිලා ඉන්නෙ ඈතින් නවතලා තියන නැවක කුඹ ගහක් මුදුනේ. තරුණ සඳත් නැවතිලා .නෞකාවත් නැවතිලා.සඳ තමන්ට හිනැහෙනව වගේ දැනෙනව.මෙහොතකින් මෙයාට  ජීවිතය ගැන දැනන්න පටන් ගන්නව.තමන් ගැන ලැජ්ජාවක් උපදිනව.පෙර කාලෙක ඇය වත්සුනු තැවරුවෙ මුහුණට සුන්දර බවක් එක්කරන්නයි. නමුත් දැන් ඇය වත්සුනු තවරන්නෙ වියපත් බව මකා ගන්නයි. 

ඔන්න ඒ අතරේ තමන්ගෙ හිසේ සුදු හිසකෙස් ගසකුත් පේනව. ජීවිතයෙ අනියත ගැන කවදාවත්ම හිතල තිබුනෙ නැහැ.හැමදාම එක වගේ තියෙයි කියලයි හිතුවෙ.ඒ නිසා මේ ඔක්කොම අරුමයක් වගේ දැනෙනව.

අපි දෙන්න පැළඳගෙන ඉන්න මේ වෙස් මුහුණ අයින් කරල ‍හැබෑව දෙස බලමු කියල ඇයට ආරාධනය කරනව.

වෙනද වගේම දෙන්නගෙ මේ හමුවීමට ශාරීරිව සූදානම් උනත් හිත ඒකට සූදානම් නැහැයි කියල  කුඹ ගහෙනුත්,  සඳෙනුත් කවියා සංකේතවත් කරනව.
                                        

                                                           කැමතිනම් සින්දුව බාගන්ට......